Blog

Renoma znaku towarowego tylko w jednym państwie członkowskim = renoma w całej Unii Europejskiej?

Znak towarowy renomowany korzysta z silniejszej ochrony niż „zwykły” znak towarowy. Właściciel renomowanego znaku towarowego może bowiem zakazać osobom trzecim używania w obrocie oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku towarowego renomowanego także w odniesieniu do towarów lub usług niepodobnych, w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje czerpanie nienależnej korzyści bądź też działa na szkodę znaku renomowanego.

Przykładowo – właściciel „zwykłego” znaku towarowego zarejestrowanego dla zabawek nie może zakazać używania nawet identycznego znaku towarowego dla mebli. Jeżeli jednak znak towarowy byłby znakiem renomowanym, to jego właściciel mógłby tego żądać.

W potocznym znaczeniu „renoma” to bardzo dobra opinia – w konsekwencji za „renomowane” uważa się marki związane z produktami i usługami bardzo wysokiej jakości, a nawet luksusowymi. Jednak prawo europejskie zrównuje renomę ze znajomością znaku. Znakiem renomowanym niekoniecznie musi być znak nakładany na towary cieszące się pozytywną opinią czy luksusowe. Renoma jest bowiem osiągnięta, gdy unijny znak towarowy znany jest znaczącej części kręgu odbiorców danych towarów lub usług. W świetle orzecznictwa unijnego znakiem towarowym renomowanym może być także znak towarowy nakładany na towary niskiej jakości i tanie, ale powszechnie znane – nawet jeśli są znane i rozpoznawane właśnie ze względu np. na swoją niską cenę.

Przy badaniu renomy uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w tym udział danego znaku towarowego w rynku, intensywność używania, zasięg geograficzny i długość okresu jego używania, a także rozmiar nakładów poczynionych w celu wypromowania znaku.

Polskie orzecznictwo rozumie „renomę” w sposób bardziej tradycyjny – poza wykazaniem znajomości znaku – kładzie bowiem nacisk na dobrą jakość i prestiż znaku.

W ujęciu terytorialnym znak towarowy należy uznać za renomowany, jeżeli cieszy się renomą na istotnej części obszaru Unii. Czy „istotną część obszaru Unii” stanowi większość państw członkowskich? Niekoniecznie. Zgodnie z wyrokiem Trybunał Unii Europejskiej z dnia 3 września 2015 roku w sprawie pomiędzy Iron & Smith kft a Unilever NV (C‑125/14) istotna część obszaru Unii może odpowiadać w danym przypadku terytorium tylko jednego państwa członkowskiego. Co więcej, państwo to niekoniecznie musi być tym państwem, w którym dokonano zgłoszenia do rejestracji późniejszego krajowego znaku towarowego pozostające w kolizji. Przykładowo, w omawianej sprawie późniejszy znak krajowy „be impulsive” został zgłoszony przez Iron & Smith kft na Węgrzech, a spółka Unilever powołała się na wcześniejszą rejestrację unijnego znaku towarowego „Impulse” oraz jego renomę na terenie Wielkiej Brytanii i Włoch.

Zatem unijny znak towarowy może zostać uznany za renomowany nawet wówczas, gdy cieszy się renomą tylko w jednym państwie członkowskim, nawet innym niż państwo, w którym dokonano zgłoszenia późniejszego znaku towarowego. Znak może więc „korzystać” z renomy wypracowanej w jednym kraju także w innych państwach unijnych – gdzie nie byłoby podstaw do uznania, że jest renomowany. Nie można bowiem wykluczyć, że niebagatelna z handlowego punktu widzenia część odbiorców będzie znała znak renomowany i dostrzeże związek między nim a późniejszym krajowym znakiem towarowym. Dodatkowo przy funkcjonowaniu wspólnego rynku i uwzględnieniu faktycznych powiązań gospodarczych między krajami UE, istnieje duże prawdopodobieństwo naruszenia praw do unijnego znaku towarowego.

Renomę znaku towarowego – zarówno rozumianą przez pryzmat prawa unijnego, czyli utożsamianą ze znajomością znaku, jak i przez pryzmat prawa polskiego, które renomę łączy także z wysoką jakością – buduje się latami. Warto nad nią pracować, gdyż znak renomowany jest znacznie silniej chroniony od znaków niemających takiego przymiotu. Wielu naszych klientów dysponuje renomowanymi znakami towarowymi, a my pomagamy je chronić.